تنها یک چیز در این دنیا من را کامروا خواهد کرد یا لبان تو , و یا مرگ گویی دومی بر من نزدیکترست
+ نوشته شده در دوشنبه هشتم اسفند ۱۳۹۰ ساعت 21:0 توسط payam.m
|
روزگار همچون گله ای وحشی بر این دونیا می تازد و کسانی را که به دست او خود را نسپارند به زیر می کشد و آنها را در زیر پای خود لحه می کند اما کسانی که با زمانه هم راه می شوند موجودیتشان را از دست می دهند به رنگ محیط در می آیند تا جایی که دیگر نمی شود آنها را از محیط اطرافشان تشخیص داد.محیطی که خود عامل تمامی این درد هاست.
