می خواهم اعتراف کنم به همه چیز : به همه داشته هایم و نداشته هایم به همه عقده ها و دلبستگی هایم آلوده ام آلوده ام هم رنگ بامرداب نفرینیم درحسرت بیداری ازاین خواب
+ نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم بهمن ۱۳۹۰ ساعت 21:18 توسط payam.m
|
روزگار همچون گله ای وحشی بر این دونیا می تازد و کسانی را که به دست او خود را نسپارند به زیر می کشد و آنها را در زیر پای خود لحه می کند اما کسانی که با زمانه هم راه می شوند موجودیتشان را از دست می دهند به رنگ محیط در می آیند تا جایی که دیگر نمی شود آنها را از محیط اطرافشان تشخیص داد.محیطی که خود عامل تمامی این درد هاست.
